Tuesday, May 6, 2008

ശാന്തി shanthi

ദൂരെ, ആകാശത്തേക്കു തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന മല കണികണ്ടാണ്‌ അയാളുണര്‍ന്നിരുന്നത്‌. സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അയാള്‍ കടല്‍തീരത്ത്‌ ഒറ്റക്കിരിക്കും. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴപ്പരപ്പ്‌ അയാള്‍ മനസ്സുകൊണ്ടറിഞ്ഞു. കവിത വായിച്ച്‌ ഉള്‍കണ്ണുണ്ടായി.പിഴക്കാത്ത അറിവ്‌ അയാളെ അധികാരമുള്ള ഉദ്യോഗത്തിലെത്തിച്ചു. വിനയമുള്ള അയാളെ സ്‌നേഹിച്ച ഗ്രാമവാസികള്‍ ഗംഭീര സ്വീകരണവും തലസ്ഥാന നഗരത്തിലേക്ക്‌ യാത്രയയപ്പും നല്‍കി.സുഹൃത്തുക്കളും പരിചയക്കാരും ശുപാര്‍ശക്കായി വീര്‍പ്പുമുട്ടിച്ചപ്പോഴും ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തില്‍ അയാള്‍ അവിഹിതമായതൊന്നും ചെയ്‌തില്ല. കാലം ചെല്ലുന്തോറും അയാള്‍ ഒറ്റയ്‌ക്കായി. വിവാഹിതനാകാനും മറന്നു പോയിരുന്നു.റിട്ടയര്‍ ചെയ്‌ത്‌, നഗരവികസനത്തിന്‌ വഴിമാറിയ പഴയ നാട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോള്‍ അയാള്‍ തീര്‍ത്തും ഏകനായി. പരിചിത മുഖങ്ങളും ബന്ധുക്കളുമെല്ലാം മുഖം തിരിച്ചു.ഒടുക്കം നാം നമ്മിലേക്കു തന്നെ മടങ്ങുന്നു എന്ന കവിവാക്യം ഓര്‍മ്മിച്ച്‌ ചക്രവാളത്തിലെ അസ്‌തമയസൂര്യന്റെ ഛായാപടം കണ്ട്‌ ജനാലയ്‌ക്കരികിലെ ചാരുകസേരയില്‍ അയാള്‍ നീണ്ടു നിവര്‍ന്നു കിടന്നു.നേരുതെറ്റാത്ത ജീവിതമായതിനാല്‍ അവസാനശ്വാസം വരെ അയാള്‍ക്കു ശാന്തി ലഭിച്ചു.

6 comments:

സുനില്‍ കോടതി (സുനില്‍ കെ ഫൈസല്‍ ) said...

നേരുതെറ്റാത്ത ജീവിതമായതിനാല്‍ അവസാനശ്വാസം വരെ അയാള്‍ക്കു ശാന്തി ലഭിച്ചു.

കുഞ്ഞന്‍ said...

മരിച്ചപ്പോഴും അയാളൊറ്റക്കായിരുന്നുവല്ലെ..!

ദ്രൗപദി said...

മനോഹരമായ കഥ...
അപ്രാപ്യമായി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
ഒന്ന്‌ തേടി ഇങ്ങനെയും അലയേണ്ടി വരുന്നു....

ആശംസകള്‍

കണ്ണൂരാന്‍ - KANNURAN said...

ചെറിയ വരികളില്‍ വളരെ വലിയൊരു കഥ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഈ ആറ്റിക്കുറുക്കല്‍ മനോഹരം.

സാദിഖ്‌ മുന്നൂര്‌ said...

കഥ അതിന്റെ ശരിയായ വഴിയില്‍ വന്നില്ലെന്ന്‌ തോന്നുന്നു.

lakshmy said...

നേരു തെറ്റാത്ത ജീവിതങ്ങള്‍ ശാന്തിയേ നല്‍കൂ. ജീവിതത്തില്‍ എന്നും ഒറ്റക്കണെങ്കില്‍ പോലും