Sunday, May 31, 2009

ഇനി പൊന്‍മയായി..

ഒരുപാട് വേദന അനുഭവിച്ചതിനാല്‍ മനുഷ്യ ജന്മങ്ങളില്‍ ആസക്തി ഒട്ടും ഇല്ലെന്നും ഒരു പൊന്‍മയായിട്ട് ഇനി ജനിച്ചാല്‍ മതിയെന്നും പറഞ്ഞ കമലാദാസ്/മാധവിക്കുട്ടി/സുരയ്യ ജീവനറ്റ തന്റെ അരുമ ശരീരം എങ്ങനെ സംസ്കരിക്കണമെന്നാവും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക?

അപവാദങ്ങളുടെ തീക്കാറ്റ് പൊള്ളിക്കാത്ത
അവരുടെ ശരീരം തീയില്‍ എരിഞ്ഞു ഭസ്മമാവില്ലെന്നുറപ്പ്.

എഴുത്തിലും ജീവിതത്തിലും സുഗന്ധം പരത്തിയ സുന്ദരിയായിരുന്ന
അവരുടെ ശരീരത്തിന് മണ്ണിലഴുകാന്‍ കഴിയുമോ?

വേര്‍പെട്ട് പോകുന്ന ജീവനെ/ആത്മാവിനെ പോലെ ശശീരത്തിനും മറയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കില്‍ തീയില്‍ ദഹിക്കാതെ, മണ്ണിലുറങ്ങാതെ തന്റെ ശരീരവുമായി പൊന്‍മയെപ്പോലെ പറന്നകന്നുപോകാനാവും ഒരു പക്ഷേ അവറ് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകുക…..

അവസാനമായി അവര്‍ സ്വീകരിച്ച ഇസ്ലാമില്ക മതാചാര പ്രകാരമാണ്
കബറടക്കിയത്

എഴുത്തിലും ചിന്തയിലും ജീവിതത്തിലും പട്ടുടുത്ത് പരിമളം പരത്തി, പൂത്തുല്ലസിച്ച അവരുടെ ശരീരം മണ്ണിലഴുകാതെ
കബര്‍സ്ഥാനില്‍ ഒരു മുള പൊടിഞ്ഞ് അതൊരു പൂമരമായി വളരും…..
കാലം ആ പൂമരത്തില്‍ ഒരു പക്ഷിയെകൊണ്ട് കൂടുവെയ്പ്പിക്കും… മുട്ട വിരിഞ്ഞ് ആ കൂട്ടില്‍ നിന്നും നീലാകാശത്തിലേക്ക് ഒരു പൊന്‍മ പറന്നുയരും…..


8 comments:

സുനില്‍ കോടതി (സുനില്‍ കെ ഫൈസല്‍ ) said...

ആദരാഞ്ജലികള്‍..

കാസിം തങ്ങള്‍ said...

പ്രിയപ്പെട്ട കഥാകാരിക്ക് ആദരാജ്ഞലികള്‍

ഗന്ധർവ്വൻ said...

ആദരാഞ്ജലികൾ..............

മുന്നൂറാന്‍ said...

എനിക്ക് വീണ്ടുമൊരു ജന്മം കിട്ടുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എല്ലാ രാത്രികളിലും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കിടന്നു മാത്രം ഉറങ്ങും. മാന്‍പേടകളും കുതിരകളും നായ്ക്കുട്ടികളും മയിലുകളും വിഹരിക്കുന്ന ഒരു തോട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ താമസിക്കും.
വെയില്‍ പൊള്ളുന്ന നീമിഷം വരെ ഞാന്‍ നദിയില്‍ നീന്തുകയും ഒരു മഞ്ചലിലെന്നപോലെ മലര്‍ന്നു കിടക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്റെ ഭാഷക്കു മനുഷ്യഭാഷയോട് യാതൊരു സാമ്യവുമുണ്ടാകില്ല.
ഞാന്‍ സുഗന്ധികളായ പൂക്കളുടെ ദളങ്ങളും മാവിന്റെ തളിരുകളും വിരിച്ച് ആ ശയ്യയില്‍ കിടക്കും.
എന്റെ ശരീരത്തിലെ വിയര്‍പ്പിനു വാടിയ പൂക്കളുടെ ഗന്ധമുണ്ടാകും........

---- നീര്‍മാതളം പൂത്തകാലം.

മുന്നൂറാന്‍ said...

എനിക്ക് വീണ്ടുമൊരു ജന്മം കിട്ടുമെങ്കില്‍ ഞാന്‍ എല്ലാ രാത്രികളിലും നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ കിടന്നു മാത്രം ഉറങ്ങും. മാന്‍പേടകളും കുതിരകളും നായ്ക്കുട്ടികളും മയിലുകളും വിഹരിക്കുന്ന ഒരു തോട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ താമസിക്കും.
വെയില്‍ പൊള്ളുന്ന നീമിഷം വരെ ഞാന്‍ നദിയില്‍ നീന്തുകയും ഒരു മഞ്ചലിലെന്നപോലെ മലര്‍ന്നു കിടക്കുകയും ചെയ്യും.
എന്റെ ഭാഷക്കു മനുഷ്യഭാഷയോട് യാതൊരു സാമ്യവുമുണ്ടാകില്ല.
ഞാന്‍ സുഗന്ധികളായ പൂക്കളുടെ ദളങ്ങളും മാവിന്റെ തളിരുകളും വിരിച്ച് ആ ശയ്യയില്‍ കിടക്കും.
എന്റെ ശരീരത്തിലെ വിയര്‍പ്പിനു വാടിയ പൂക്കളുടെ ഗന്ധമുണ്ടാകും........

---- നീര്‍മാതളം പൂത്തകാലം.

നിരക്ഷരന്‍ said...

മലയാളത്തിന്റെ നീര്‍മാതളത്തിന് ആദരാജ്ഞലികള്‍.... :(:(

chithrakaran:ചിത്രകാരന്‍ said...

എന്തായാലും ജീവിതങ്ങള്‍ മഴയിലും,മണ്ണിലും,ചരിത്രത്തിലും ലയിച്ചുചേരും.
സ്വപ്നങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് ബാക്കിയാകുന്നത്.
അവ നമ്മുടെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ വിരുന്നുവന്നുകൊണ്ടിരിക്കും.
ഓണം പോലെ...കമല സുരയ്യയുടെ കാര്യത്തില്‍ പൊന്മയെപ്പോലെ...
നിഷ്ക്കളങ്കമായ ആ മനസ്സിന്റെ മഹനീയമായ ഓര്‍മ്മക്കുമുന്നില്‍ ചിത്രകാരന്റെ ആദരാഞ്ജലികള്‍.

ശ്രീഇടമൺ said...

മലയാളത്തിന്റെ സ്വന്തം കവയത്രിക്ക് ആദരവോടെ കണ്ണീര്‍ പ്രണാമം...